Grażyna, wolontariuszka z Siedlec, opowiada:
Trapa jest córką Salmy. Salma przybłąkała się do pewnego mieszkańca, ktory mial już pzrygarnięte dwie suki i psa. Człowiek ten jest ułomny fizycznie i umysłowo, żyje w skrajnej nędzy i absolutnie nie mógł się zajmować taką ilością psów. Dwie suki zostały wcześniej wysterylizowane przez Towarzysttwo, w którym działałam. Dokarmia te psy sąsiadka, szykanowana przez innych z tego powodu - to jest właśnie polska wieś. Jedna z tych suczek kilka miesięcy temu zaginęła. Prawdopodobnie zabił ją samochód, ponieważ nie ma tam żadnego ogrodzenia, a dom (rozpadająca się drewniana rudera) stoi tuż przy ruchliwej, międzynarodowej trasie.
Salma od początku była bardzo nieufna. Widać było wyraźnie, że zaznała bardzo dużo złego od ludzi. Na widok mężczyzny uciekała nawet wtedy, gdy był dość daleko. Do dziś pamiętam ją śpiącą, opartą o pień drzewa przy posesji, gdzie mieszkał jej karmiciel. Był wtedy zimny, marcowy dzień. Leżała tak w płatkach padającego na nią śniegu.Bardzo szybko zaczęła okazywać niezmierną wdzięcznośc osobom, do których nabrała trochę zaufania. Niestety, po kilku miesiącach pojawiły się szczeniaki. Nie będę się rozpisywać, jak do tego doszło, bo padłoby tu sporo gorzkich słów pod adresem osób, ktore "czuwały "nad tym, aby do tego nie dopuścić. W efekcie spośród bodajże ośmiu szczeniąt została tylko Trapa, ktorej nie zabiło parvo, tak jak pozostałe. To przesądziło o tym , że sprawy wzięłam w swoje ręce. Poprosiłam o pomoc Krystynę, którą wtedy znałam tylko telefonicznie. Przyjechała z Tomkiem i zabrała do siebie obie panny. Przedtem nęcone były przez zaufaną osobę jedzeniem ze środkami nasennymi, gdyż obie były zbyt dzikie, aby do nich podejść na odległość mniejszą niż min. 10 metrów. Śpiące Tomek wniósł do samochodu i pojechały do Fundacji. Trapa miała wtedy cztery miesiące, Salma ok. półtora, góra dwa lata. U tego faceta, ktory ją przygarnął była od marca do października 2007r. Salma nazywana była przez niego Niunia. Jak pisałam wcześniej, ten mężczyzna jest chory również psychicznie. Kocha te psy na swój prymitywny sposób, nie pozwalając sobie przetłumaczyć, że nie ma żadnych mozliwości, aby zapewnić im chociaż minimum warunków, nie wspominając o jedzeniu, czy budzie. Tamte dwie suki zabierałam mu siłą na sterylizację, ciągnąc je na smyczy (a do małych nie należały), lżona przez niego od najgorszych. Twierdził, że "operacja" tylko im zaszkodzi, a na moje pytanie co zrobi, gdy pojawią się młode odpowiedział: zakopię (oczywiście żywcem, bo jest to nadal metoda "antykoncepcyjna", stosowana nierzadko przez katolicki polski naród). Wspomnę tylko, że "znajomość" z nim zawarłam, gdy otrzymaliśmy zgłoszenie o czternaściorgu wychudzonych szczeniąt , chodzących samopas po posesji "szurniętego" faceta. Kilka z nich padło ofiarą babeszjozy. Pozostałym znaleźliśmy nowe domy, a ich matki wysterylizowaliśmy.