Fundacja
O nas
Regulamin
Statut
Sprawozdania
Prawa zwierząt
Okruchy Cierpienia
Linki
Adopcja
Adopcja
 Adopcja Wirtualna
Porady
Dobre Wieści
Pożegnania
Zwierzęta
Galeria
Zaginęły - OGŁOSZENIA
Identyfikacja
Zwierzęta
Suki małe
Suki średnie
Suki duże
Psy małe
Psy średnie
Psy duże
Opuściły schronisko
Aktualności
Aktualności
Komentarze
Nasze Interwencje
Newsletter
Stop Okrucieństwu
Rzeczywistość w polskich schroniskach
Pseudohodowle
(Nie)ludzkie bestialstwa
Z sali sądowej - wydarzenia w kraju
Z sali sądowej - sprawiedliwość po polsku
Petycje
Pomóż nam
 Podziękowania
Jak nam możesz pomóc
Przekaż nam  
 Podarunek z psim sercem
 Adoptuj Wirtualnie
 Wyślij naszą kartkę do Przyjaciół
Akcje, wydarzenia




PCHŁY
Wszystko, co opiekun czworonoga powinien wiedzieć o pchłach.



Na ziemi żyje około 1500 gatunków tych dokuczliwych owadów, z tego kilkadziesiąt - także w Polsce. Wymienione gatunki są pasożytami zwierząt stałociaplnych - żyją bezpośrednio na nich oraz w ich bliskim otoczeniu. Tylko 10-20% owadów przebywa na żywicielu, reszta - w jego posłaniu i miejscach wylegiwania się (np. w tapicerowanych meblach).

Pchła psia, najbardziej popularna i najszerzej znana wśród właścicieli psów należy do grupy pcheł skaczących. Co ciekawe- stworzenia te są niewiarygodnie wręcz sprawne. Mogą wykonać aż 30 tysięcy skoków bez odpoczynku. Każdy z nich można przyrównać do skoku człowieka na wysokość wieży Eiffla z przyspieszeniem rzędu 140 G, czyli 50 razy większym niż ma rakieta kosmiczna.

Pchła jest jednym z nielicznych zwierząt, które mogą i potrafią czkać w bezruchu nawet przez okres jednego roku na swojego potencjalnego żywiciela i kiedy tylko natrafi się okazja wskakują na przechodzącego nieopodal człowieka czy psa.

Pchła jest również rekordzistką, jeżeli chodzi o ilość pożywienia, niektórzy przedstawiciele pcheł potrafią spożyć za jednym „posiedzeniem” ilość krwi przewyższającą piętnastokrotnie jej ciężar ciała. Pchła psia spożywa podczas jednorazowego posiłku trwającego średnio do 2 do 3 minut, porcje krwi stanowiącą od 18% masy jej ciała w przypadku samic aż do 33% masy ciała w przypadku samców.

  • Cykl życiowy pchły


    Pchła w cyklu rozwojowym przechodzi przez stadium jaja, larwy, poczwarki i owada dojrzałego. Czas rozwoju poszczególnych form zależy od temperatury, wilgotności powietrza, obfitości i dostępności pożywienia. Samica pchły w czasie swojego życia składa wielokrotnie po 4-8 jaj (w sumie około 500 sztuk) na skórze zwierzęcia-gospodarza lub w jego otoczeniu. Przed każdym składaniem musi napić się krwi. Po upływie od 3 do 20 dni (w zależności od temperatury) z jaj wylęgają się robakowate larwy, niepodobne do dorosłych pcheł.


    Larwa pchły oraz postać dorosła
    Odżywiają się one resztkami organicznymi. Preferują miejsca ciemne i zaciszne - szczeliny w podłodze, wykładziny dywanowe, maty, poduszki i narzuty, tapicerowane meble, legowiska dla zwierząt.


  • Pchły najchętniej bytują:

    Szczególnie dywany są najlepszym i najbardziej odpowiednim środowiskiem dla larw w naszych domach, gdyż pomiędzy ich włosem kumulowana jest wystarczająca ilość pożywienia niezbędna młodym larwą do osiągnięcia stadium imago. Szczególnie dywany tworzą odpowiednie dla larw środowisko poprzez wysoką temperaturę, brak dostępu światła słonecznego, wilgotność oraz dodatkowo stanowią mechaniczne zabezpieczenie przed czynnikami zewnętrznymi. Co ważne, rutynowe odkurzanie dywanu usuwa tylko od 15% do 27% larw. Dzieje się tak, gdyż larwy usytuowują się u podnóża włókien, a na drażnienie mechaniczne i bodźce mechaniczne reagują wzmożoną aktywnością ruchową zwijając ciało wkoło włosa dywanu. Takie zachowanie jest skutecznym mechanizmem obronnym zabezpieczającym larwy przed odpadnięciem i narażeniem na śmierć.

    Pod koniec okresu rozwoju larwa buduje kokon, w którym przeobraża się w poczwarkę i później w owada dojrzałego. W ciepłym klimacie oraz w ogrzewanych pomieszczeniach minimalna długość cyklu rozwojowego wynosi 2 tygodnie; w rejonach chłodniejszych lub podczas zimy rozwój trwa dłużej - nawet do roku.


  • Zagrożenia

    Ukąszenia pcheł wywołują reakcję alergiczną na składniki ich śliny prowadząc do pojawienia się w miejscu ukąszenia zaczerwienienia oraz świądu. U psów i kotów zmiany skórne dotyczą głównie grzbietu, jednak przy bardzo intensywnej inwazji pasożyty rozprzestrzeniają się po całej powierzchni ciała. U ludzi zmiany skórne obserwuje się głównie na podudziach. Wynika to z faktu, iż pchły wykonują skoki z podłoża. U osób, których zwierzęta śpią z nimi w łóżku, ukąszenia pcheł mogą być obserwowane na całej powierzchni ciała.

    Pchły stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt nie tylko, dlatego, iż wywołują u nich reakcje alergiczne, ale również ze względu na fakt, iż są one przenosicielami chorób zakaźnych i pasożytniczych.

    Pasożytujące u psów i kotów pchły są żywicielem pośrednim tasiemca psiego Dipylidium caninum. Tasiemiec ten jako osobnik dorosły bytuje w jelicie cienkim u zwierząt mięsożernych, jednak jego stadium larwalne zwane cysticerkoidem umiejscawia się w jamie ciała pchły. Do zarażenia pcheł dochodzi jeszcze w ich stadium larwalnym. Człony tasiemca dostają się do środowiska zewnętrznego wraz z kałem zarażonych psów i kotów bądź też aktywnie wypełzają z odbytu powodując świąd tej okolicy. Z rozpadających się członów uwalniane są jaja otoczone bogatym w substancje odżywcze śluzem, których jest chętnie zjadany przez larwy pcheł. Wraz ze śluzem zjadane są również jaja tasiemca, z których powstaje wymieniona wcześniej larwa – cysticerkoid. Ów cysticerkoid pozostaje w ciele zarażonej pchły po jej przeobrażeniu do stadium dorosłego. Psy i koty zarażają się przez zjedzenie dorosłej pchły, co ma miejsce podczas lizania i ogryzania się w odpowiedzi na występujący świąd spowodowany ukąszeniami pcheł. W jelicie zwierząt mięsożernych w ciągu 2 – 3 tygodni z cysticerkoidu rozwija się dorosły tasiemiec. Czasami zdarza się, iż zarażona cysticerkoidem pchła połknięta zostanie przez człowieka. Wtedy tasiemiec osiąga dojrzałość płciową w jelicie cienkim człowieka, który staje się jego żywicielem przypadkowym. Opisana sytuacja dotyczy głównie dzieci, które często pozostają w szczególnie bliskim kontakcie ze zwierzętami.

    Inną chorobą przenoszoną przez pchły jest bartoneloza kotów. Choroba ta wywoływana jest przez zakażenie bakterią Bartonella henselae, która obecna jest w odchodach pcheł. Koty zarażają się tym zarazkiem przez wprowadzenie jej wraz z odchodami pcheł na uszkodzoną skórą, co jest częste w przypadku występującego świądu w przebiegu inwazji pcheł. Zakażone koty chorują bardzo rzadko, stanowią jednak źródło zakażenia człowieka. U ludzi choroba ta nosi nazwę choroby kociego pazura. Nazwa ta bierze się stąd, iż ludzie zostają zarażeni w wyniku podrapania bądź pokąsania przez kota będącego nosicielem wspomnianej bakterii. Choroba kociego pazura dotyczy głównie dzieci i młodzieży oraz osób z obniżoną odpornością, a objawia się lokalnym powiększeniem węzłów chłonnych utrzymującym się przez kilka tygodni oraz gorączką. Amerykańskie Stowarzyszenie Lekarzy Weterynarii Leczących Koty (The American Association of Feline Practitioners) zaleca jako podstawową broń w zapobieganiu chorobie kociego pazura, zwalczanie inwazji pcheł u kotów. Zalecenie to wynika z faktu, iż badanie na obecność bakterii B. henselae jest drogie, skomplikowane i nie zawsze daje jednoznaczną odpowiedź, czy dany kot jest nosicielem zarazka.

    Wymienionym chorobom przenoszonym przez pchły oraz samej inwazji pcheł można zapobiegać poprzez regularne zwalczanie ich inwazji.


  • Zwalczanie pcheł

    W zależności od poziomu inwazji pcheł stosujemy odpowiedni program walki z nimi. U psów mało kontaktujących się z innymi psami które przypadkowo zostały zaatakowane przez pojedyncze pchły wystarczające jest wykąpanie psa z użyciem szamponu owadobójczego lub zastosowanie obroży odstraszającej pchły.


    Wskazane jest profilaktyczne poddanie dezynsekcji posłania psa przy pomocy preparatów owadobójczych w aerozolu lub zasypce.
    W przypadku niewielkich psów wystarczające może być zastosowanie obroży owadobójczej.
    W przypadku zaawansowanej inwazji pcheł zwalczanie pcheł jest długo trwałe i wymaga kontroli w trakcie oraz cierpliwości. Psa należy poddać działaniu preparatu owadobójczego w zasypce (wskazane) lub aerozolu (niestety wiele psów nie toleruje odgłosu nanoszonego aerozolu). Po kilku godzinach (min 4-6 godz.) kąpiemy psa przy użyciu szamponu owadobójczego o sprawdzonej skuteczności. Niezbędne jest przeprowadzenie starannej dezynsekcji wszystkich miejsc przebywania psa, jak kojce ,ulubione kanapy ,fotele, i inne. Najwygodniejsze jest zastosowanie preparatów owadobójczych w aerozolu ew. w formie zasypki. Nie należy obawiać się skutków stosowania tych preparatów gdyż użyte w nich substancje czynne są w stężeniach całkowicie bezpiecznych dla ludzi i zwierząt. Nie wykonanie dezynsekcji (lub wykonanie niestaranne i pobieżne) spowoduje stały nawrót inwazji pcheł. Po wykąpaniu psa u psów małych i średnich ras (szczególnie krótkowłosych) wystarczającym sposobem zabezpieczenia przed nawrotem inwazji pcheł jest zastosowanie obroży owadobójczej. Dla psów większych ras a szczególnie długowłosych zastosowanie wyłącznie obroży owadobójczej najczęściej jest niewystarczające i należy dodatkowo nanieść na sierść psa środek owadobójczy w postaci zasypki ,aerozolu lub preparatu typu „spot-on”.

    Psa należy okresowo kontrolować na obecność pasożytów, robimy to przeglądając dokładnie skórę i sierść psa, przydatny jest także stosowany przez weterynarzy tzw test bibułowy pozwalający odkryć obecność odchodów pcheł świadczących o ich obecności. Wyczesujemy psa nad mokra bibułą jeśli wśród wypadających cząstek są drobinki rozpuszczające się i dające rdzawo-brązowe plamy na mokrej bibule świadczy to obecności odchodów pcheł i pośrednio o obecności pcheł. W przypadku ich obecności stosujemy nadal preparaty owadobójcze nanoszone na skórę do chwili całkowitego wytępienia pcheł.


  • Bezpieczeństwo zabiegów

    Stosowane w preparatach owadobójczych substancje czynne są zawsze mniej lub bardziej szkodliwe, nie należy jednak obawiać o zagrożenie dla zdrowia zwierząt lub stosujących je ludzi ponieważ stosowane stężenia i całkowita zawartość substancji czynnej zapewniają bezpieczeństwo zwierzętom i stosującym je ludziom oczywiście pod warunkiem stosowania ich zgodnie z podanym sposobem użycia.
    Problemem natomiast jest ewentualna alergiczna reakcja na znajdujące się w tych preparatach składniki, ponieważ wywołuje ja nawet mikroskopijna ilość alergentu. Przykładowo jedno ukąszenie pchły może wywołać APZS (alergiczne przewlekłe zapalenie skóry) u psa. Ponieważ reakcja alergiczna może wywołać poważny uszczerbek zdrowia zwierzęcia, nie należy nigdy stosować produktów zawierających składnik na który uczulone jest dane zwierzę, zastępując je innymi na, które dane zwierzę nie jest uczulone.
    Jak rozpoznać że zwierzę jest uczulone na dany produkt, oczywiście najpewniejszą odpowiedź mogą dać testy przeprowadzone przez lekarza weterynarii , jednak możemy także wykonać uproszczony test we własnym zakresie. Na pozbawioną sierści skórę zwierzęcia (np. na brzuchu) nanosimy miejscowo niewielką ilość preparatu (kropla,szczypta) i obserwujemy ew, reakcję wystąpienie silnego zaczerwienienia( rumień) i nabrzmienie miejsca nałożenia preparatu są objawami wskazującymi na uczulenie (nadwrażliwość ) na dany produkt. Należy wówczas wypróbować inny produkt o odmiennym składzie.
    W przypadku trudności w zdiagnozowania wyników testu należy skonsultować się z weterynarzem.
    Na szczęście problem alergii dotyczy niewielkiej ilości zwierząt, jednak nie należy go lekceważyć.
Facebook Wyślij SMS Przekaż nam 1% DotPay PalPay SiePomaga Allegro